050 599 91 61 info@europass.nl

Down under

door | mei 25, 2017 | Reizen | 0 Reacties

Ik was net 30 geworden. Ik had een groot feest gegeven voor vrienden en familie. Een paar dagen later zou ik voor een maand vertrekken naar Australië. Spannend. Ik had nog nooit zover en zolang gevlogen. Mijn vriendin zat al vanaf september down under. Mobieltjes bestonden toen nog niet en e-mails versturen kon ook niet. Je kunt het je bijna niet meer voorstellen. We hadden alleen schriftelijk contact. Mijn vriendin had me een kaartje gestuurd en daarop stond dat ik naar Cairns moest reizen. Daar zou ze me opwachten. Dat was alles wat ik wist. Ik stuurde een brief terug en daar stond in dat ik op 5 februari zou vliegen. Ik boekte een vlucht. Een vriend en een vriendin brachten me naar Schiphol. Ik had een nieuwe rugtas gekocht en wandelschoenen. Daar ging ik. Voor het eerst in mijn leven ging ik backpacken.

Meer dan 24 uur later, met een tussenlanding in Singapore en in Darwin, landde ik in Cairns en echt, mijn vriendin stond me op te wachten. Wat een fantastisch weerzien. Hoewel ik een dag en een nacht had gereisd was ik totaal niet moe. Ik vond alles even mooi en prachtig. Ik genoot van het mooie weer, de omgeving, de andere reizigers. Mijn vriendin had in een hostel in het centrum van Cairns een aparte kamer gehuurd, zodat we niet meteen met andere mensen in een ruimte hoefden te overnachten. Dat hebben we later uiteraard wel gedaan. Maar voor nu was dat wel even prettig. En toen gingen we op pad. We zouden een week in Cairns blijven. We boekten een duikcursus. We haalden onze PADI duikbrevet en gingen samen duiken op het Great Barrier Reef. Wat een fantastische ervaring was dat. Ik had nog nooit zoiets moois gezien.

Tijdens haar rondreis, had mijn vriendin iemand ontmoet met wie we verder konden reizen. Een jongen uit Oostenrijk. Hij had een oude auto gekocht. Niet alles werkte goed, maar de auto reed verder prima. We mochten, uiteraard tegen betaling, met hem mee naar Darwin. Daarna zagen we wel weer verder. We hebben een aantal dagen en nachten gereden. Maar aan het eind van dag twee, we hadden al een hostel geboekt, ging de auto sputteren. Hij begon heel langzaam te rijden en plotseling stond ie stil. We stonden midden in de outback. De langste roadtrains reden vlak langs ons heen. We moesten uit de auto. Dat was duidelijk. Het begon al te schemeren en we hadden reuze trek. We moesten nog ongeveer een uurtje rijden, dan waren we aangekomen bij het hostel dat we hadden geboekt. We hadden al gauw in de gaten dat dat niet meer geen lukken. En nu? We konden onmogelijk een roadtrain aanhouden. Inmiddels hadden we in de gaten dat onze benzine op was. Het metertje deed het niet meer en we hadden niet op de km-stand gelet. Heel dom. We besloten om in de auto te slapen en morgenvroeg, zodra het licht werd, een auto aan te houden. Na een bijna slapeloze nacht werd het eindelijk licht. We hielden een auto staande en hij wilde één van ons wel meenemen naar een benzinestation, bijna 30 km verderop. Dat was de dichtstbijzijnde. Mijn vriendin en ik bleven bij de auto. We hoopten maar dat de jongen van de auto terug zou komen. Dat deed hij. Benzine erin en klaar. We konden gelukkig weer verder.

Nu, meer dan 20 jaar later, denk ik nog heel vaak terug aan dit avontuur en deze prachtige reis. Ik had het niet willen missen. Het heeft me gevormd. Ik ben van deze reis een zelfstandiger en ruimdenkender mens geworden. Deze reis heeft een soort ommekeer teweeg gebracht in wie ik nu ben en waar ik nu sta. Tegen iedereen zou ik daarom willen zeggen: Ga down under en ga op avontuur. Je wordt er een rijker mens van, echt waar.

Pin It on Pinterest